Leszek Kołakowski – filozof zajmujący się głównie historią filozofii i idei, eseista, publicysta. Kawaler Orderu Orła Białego. Jego życiorys z całą pewnością nie należy do czarno-białych. Do połowy lat 60-tych, był związany z PZPR. Wszystko zmieniło się w 1966 roku. Wtedy usunięto go z partii (za krytykę władz), a w 1968 r. za udział w wydarzeniach marcowych zakazano wykładania i publikowania.
Dość długo wierzył w partię. W marcu 1950 był w gronie studentów, członków PZPR, którzy w liście otwartym zaatakowali prof. Władysława Tatarkiewicza, filozofa, protestując przeciwko dopuszczaniu na prowadzonym przez niego seminarium do czysto politycznych wystąpień o charakterze wyraźnie wrogim budującej socjalizm Polsce.
W 1953 roku obronił doktorat. Był jednym ze współtwórców warszawskiej szkoły historyków idei, profesorem, a w latach 1957–1968 kierownikiem katedry historii filozofii nowożytnej na Uniwersytecie Warszawskim.
Przełomową datą w życiu Kołakowskiego był 21 października 1966. W tym dniu wygłosił na Wydziale Historycznym UW wykład „Rozwój kultury polskiej w ostatnim 10-leciu”, dotyczący sytuacji panującej w polskiej kulturze. Nie jest to jednoznaczny początek nowej drogi Kołakowskiego, lecz raczej moment, kiedy publicznie podzielił się swoimi wnioskami nt. zależności pomiędzy marksizmem a religią. Od tego momentu wszystko się zmieniło. Za krytykę władz i odchodzenie w nauczaniu studentów od oficjalnego kanonu marksizmu w 1966 wydalono go z partii. W 1968 r., za udział w wydarzeniach marcowych, odebrano mu prawo wykładania i publikowania. Właśnie dlatego wyemigrował. Najpierw znalazł się w Paryżu, potem w Montrealu, a następnie w Kalifornii. Ostatecznie przeniósł się do Wielkiej Brytanii i tam mieszkał do śmierci.
Jego słynny esej Tezy o nadziei i beznadziejności, opublikowany w paryskiej „Kulturze” w 1971, stworzył intelektualny fundament dla strategii opozycji antykomunistycznej, inspirując powstanie KOR-u i Uniwersytetu Latającego. Przypisuje mu się m.in. pomysł stworzenia w PRL wolnych związków zawodowych. Współpracował z Polskim Porozumieniem Niepodległościowym w kraju. W latach 1977–1980 był oficjalnym przedstawicielem KOR-u za granicą i odpowiadał za kontakty między środowiskiem KOR-u i emigracją.
W Anglii w latach 1972–1991 był wykładowcą (Senior Research Fellow) w All Souls College Uniwersytetu Oksfordzkiego, a po przejściu na emeryturę przyznano mu tytuł Honorary Member of Staff. Wykładał także m.in. w Yale University, University of New Haven, Berkeley University oraz University of Chicago.
W 1991 został członkiem rzeczywistym Polskiej Akademii Nauk. Od 2006 był honorowym członkiem Rady Fundacji Centrum Twórczości Narodowej.
Zmarł 17 lipca 2009 roku w szpitalu w Oksfordzie.
NORMALNY BIAŁYSTOK 