Irena Lasota studiowała filozofię na Uniwersytecie Warszawskim. Była bardzo aktywną studentką. W 1964 r. założyła grupę dyskusyjną, na której rozprowadzano kopie paryskiej „Kultury” oraz tworzono fundusz pomocowy na wypadek represji rządowych. Członkowie grupy uczestniczyli w spotkaniach Związku Młodzieży Socjalistycznej (ZMS), którego Lasota była przez trzy miesiące członkiem. W 1968 r. wzięła udział w studenckich strajkach. W 1970 r. wydalono ją ze studiów. Razem z mężem wyjechała z Polski do Francji, a potem do USA.

Pracowała najpierw jako terapeutka dziecięcia, ale w  1979 r. skończyła studia na kierunku „nauki polityczne” na Uniwersytecie Columbia i od tej pory zajmowała się głównie polityką.

Mimo wpisania na listę osób niepożądanych w PRL, odwiedziła Polskę czterokrotnie, w 1975, 1977, 1979 i 1984 r., przywożąc zakazane publikacje i kolportując je wśród znajomych. Na Zachodzie zwracała pisała o wydarzeniach w Polsce – współpracowała m.in. z „New Daily” z Nowego Jorku,  londyńskim „Aneksem”, Radiem Wolna Europa i BBC. W 1977 r. założyła Grupę Koordynacyjną Amnesty International na Europę Wschodnią, a w 1981 r.  Committee in Support of Solidarity w Nowym Jorku. Komitet pozyskiwał fundusze i kupował za nie sprzęt, przekazywany następnie działaczom polskiej opozycji w kraju:  magnetofony, radia, farbę drukarską, sprzęt do sitodruku.

W 1984 r. komitet przekształcił się w Instytut for Democracy in Eastern Europe (IDEE) i rozszerzył działalność o wsparcie dla opozycji w Czechosłowacji i na Węgrzech.  W 1985 r. Lasota przeniosła się do Paryża. Stamtąd kontynuowała akcję pomocy polskiemu podziemiu.  Publikowała serię wydawniczą „Konfrontacje”, składającą się z tłumaczonych na język polski badań nad działaniami antykomunistycznej opozycji. W 1992 r. otworzyła fundację IDEE w Polsce.

(na podst. Wikipedia.org)

Posłuchaj jej wspomnień (nagranie: regionalnaTV):